محکوم

کی گفته که پرنده عادت میکنه به بی کسی

                                          اگه بــــــمونه عمری رو گوشه دنج قفسی

کی گفته تکراری می شن اون میله ای آهنی

                                      هر ثانیه هزار دفعه پشت اونا جون می کنی 

یه عمره که کنج قفس  روز و شبم مثل همه

                                      اما هنوز هر ثانــــــیه اش برای من جهــــــنمه

                                  *     *     *     *     *     *

پر بکش آهای پرنده   هــمه دنیا که قــــــــــــفس نیست

                              تو خودت خوب می دونی که تو قفس جای نفس نیست

پر بکش آهای پرنده  توی این قـــــــــــفس کسی نیست

                              بذار آدما بــــــــــــدونن  این پرنده ه قــــــــــــفسی نیست

تو قــــــــــــفس نــــــمون و بپر   تو که اهل آســــــمونی

                               اگه حتی توی ســــــینه ات بشکفه  یک  گل خــــــونی

جــــــواب ســــــوال من رو تو می دونی ای پــــــــــــرنده

                               نرخ زندگی ســــــکــــــوتــــــه    قیمت آزادی چـــــــــنده     

تبری بر ساقــــــــــه              دشنه ای در سینه

خشم و خون و نفرت            آره آدم ایــــــــــــنه

.

از حقیقــــت از خود           پره ترس و کیـــــــنه

می زند فریـــــاد او           مرگ بر آئیــــــــــــنه

.

دشنه ای خون آلود          خنجری در یک مشت

زخم خنجــــــر مثل           خطی از خون در پشت

.

این که اسمش دنیاست       شده مثل مـــــــرداب

آب از خون رنگـــــــــین     خاک از خون سیراب

.

مســـــــــلخ آزادی            قتلــــــــگاه ایــــــــثار

پای دیــــوار جنون          آدمـــــــــــیت بــــــردار

.

قــــــــلب انسانها در            چنگ شیطان محبوس

این نمی دانم چیست             زندگی یا کابـــــــوس

.

من چه می گویم آه            که زشیطان بـــــــــترند

از خود شیطان هم            گاه ابـــــلیس تـــــــــرند

.

در کتاب انــــــــــسان         واژه ها خـــــــط خورده

هر کجا انسان هست        عشــــــــق آنجا مـــــــرده

 (محکوم)

نمی خوام  لباتو  با یه بوسه  پژمرده  کنم

                                  خرمن بکر موهای  تو  رو  دست خورده  کنم

حتی دستاتو نمی خوام توی دستام بگیرم

                                 فقط چشماتو ازم نگیر بی چشمات می میرم 

                                      .         .          .

نمی خوام دست  بکشم  روی حریر تن تو

                                    نمی خوام  گریه  کنم  تو  ما من  دامن تو

حتی جایی رو نمی خوام توی قلبت بگیرم

                                  فقط چشماتو ازم نگیر بی چشمات می میرم 

                                  .           .          .  

نمی خوام تو رو اسیر عشق خامم بکنم

                                 یا  گوشات   و خسته از زهر  کلامم  بکنم 

توخیالم نمی خوام تو رو در آغوش بگیرم

                                 فقط چشماتو ازم نگیر بی چشمات می میرم

                                .           .          .

تو یه حسی نمی خوام برام اسیر تن بشی

                               آرزومه .  نمی خوام  ولی  تو  مال  من بشی

نمی خوام حس رها بودن  و  از تو بگیرم

                                فقط چشماتو ازم نگیر بی چشمات می میرم 

                              .            .           .

نمی خوام تو تنهایی سر روی شونه ات بذارم

                              نمی خوام حتی بفهمی که چقدر دوست دارم

نمی خوام  خنده  رو  از رو  لب  نازت  بگیرم

                               فقط چشماتو ازم نگیر بی چشمات می میرم 

   (محکوم)

سکوت بود

توآمدی

خنده ای شکفت

رفتی

خنده ای پژمرد

سکوت ماند

                 و

                   بغض

(محکوم)

صورتا مخفیه پشت صورتک---------------دشنه ها تشنه زخم کاری ان

خنجرا حنجره می خوان واسه خون-----------آدما رو به عدم فراری ان

یه حقیقته دروغه زندگی------------------یه دروغه که می گن حقیقته

اگه یک کلوم اضافه تر بگی------------------لوله تفنگ روی شقیقه اته

نفسا توقفس سینه اسیر-------------------اینجا لال بازی یه چیز عادیه

هر صدایی پاسخش صدای تیر--------------------گوشه سلول انفرادیه

با توام درخت افتاده رو خاک---------------------از تبر چرا دل تو شاکیه

تبر و نبرئه کن تو و ببین-----------------------دسته تبر تو دستای کیه؟

تبرم یه شاخه ای از خودته---------------------یه روزی از خود تو بریدنش

دستش از دستت جداشد و حالا-----------تعجب می کنی تو از  دیدنش

اونو بستن به یه تیغ تیز زشت ---------زشت مث خنده اون تبر به دست

ولی هیچ کسی ندید قبل درخت---------قلب چوبیه تبر بود که شکست

(محکوم)

در این دنیا چرا ظلم و ستم

                                                   بیداد می سازد ؟

چرا هر کس به جای شکوه ودردش

                              سکوت خویش را فریاد می سازد؟

چرا هر کس که بر روی حقایق

 چشمها را بسته وخفته است  پیروز است

                                                چرا بیدار می بازد؟

چرا انسان نمی نازد به پرواز و به آزادی

                   ولی او بر حصار و بر قفس بر دار می نازذ؟

چرا حتی قلم از ترس

                               خون خویش را انکار می سازد؟

چرا انسان ز انسان خسته ونومید گردیده

                        برای دوری از همنوع

                                                   در ودیوار می سازد؟

چرا انسان عروسک گشته در دست ستمکاران

                     و حرف وفکرشان را او فقط تکرار می سازد؟

چرا هر کس بخواهد که

                        خدا را در نظر گیرد

                     به جرم کافری با مرگ خود دیدار می سازد؟

چرا هر کس که دست یاری مظلوم را دیده

                              صدایش را شنیده

                         چشم وگوش خویش را انکار می سازد؟

چه کس ؟ کی؟ در کجا ؟

                        با این همه ظلم وستم پیکار خواهد کرد؟

چه کس این دیو درد وجهل را
                                                    ناکار خواهد کرد؟

خدایا

                 کی کسی نام تو را

                                                   اقرار خواهد کرد؟

(محکوم)

بی شک روزی که به دنیا آمدی باران می بارید

حتی اگر یک روزگرم تیرماه تابستان کویر داغ جنوب باشد

بی شک باران می بارید

مانند روزی که من در چشمهای تو متولد شدم

ما نند جمعه ای که نیامدی 

ومن

تمام حجم خالی نبودنت را

                             عاشقانه گریستم...

(محکوم)

خورشید 

خلاصه چشمان توست

مرا از سوختن

                      خلاصی نیست

(محکوم)